Levenstuinen 18.10.14

Levenstuinen

Levenstuinen

Op het parkeerveld van de Levenstuinen staan twee eenzame auto’s; het is het laatste weekend van dit seizoen en de poort gaat morgenavond weer voor een half jaar dicht.

Een zonnige dag met hoge sluierbewolking, herfstgeschenk van een milde weergod.

Bij de toiletten tref ik een bruidje; ja, ook dat moet gebeuren op zo’n dag… Ze ziet er prachtig uit en ik roep spontaan: “Waauw, wat een mooie jurk!” Ze lacht van oor tot oor.

Verder geen bezoeker te zien. Een bejaarde vrijwilligster schenkt me thee. “De koekjes zijn op”, zegt ze. Maar ook zonder koekjes is het genieten op het terras in de zon; even de autorit laten zakken en de drukte achter me laten.

Dan de tuin in; de herfst is ingezet, geknisper van dorre bladeren onder mijn sandalen. Acceptatie van de jaarcyclus, vermengd met afscheid: er zijn al planten gerooid. Maar ook een groet van de natuur, de bladeren zijn stemmig geel en rood en de pompoenen liggen dikbuikig kleurrijk te zijn.

Het leven is goed, er is een tevreden rust in mij. Op een bank in de zon ga ik even zitten. “Even” wordt een kwartier, of is het langer? Tijd is een fictie. Soms verbreekt een vliegtuigje de serene stilte. Het ruikt naar rijpe appel; de pauwen komen nieuwsgierig kijken of ik iets eetbaars in de aanbieding heb. Ook van hen geen geluid, hun karakteristieke “gemauw” ontbreekt.

Ik tuur over de golvende grasvlakte naar het coulissenlandschap in de verte. Op het terras achter me hoor ik het zachte geruis van stemmen.

Het is goed zoals het is. De natuur is in balans en ik ook.

Mijn boek is in mijn rugzak gebleven. De titel is “Stil”.

mb

Advertenties